ขวัญ แอนด์ พี

กลับถึงห้อง ฝนเริ่มตกปรอย ๆ จนกระทั่งตกหนักมาก ฟ้าร้อง ฟ้าแลบ ฟ้าผ่า
อยู่คนเดียว ข้างกายไม่มีพีคอยให้กระโดดกอดตอนฟ้าผ่า
เป็นคนที่กลัวฟ้าร้อง ฟ้าแลบ ฟ้าผ่า มาตั้งแต่เด็ก
แต่ทุกครั้ง ฉันจะมีพ่อ มีแม่ มียาย มีเพื่อน และมีพี
แต่วันนี้ ฉันอยู่คนเดียว
ทนฟังเสียงฟ้าร้อง ทนปิดหูปิดตาเวลาฟ้าผ่า
ไม่ชอบเลยจิงๆ

ไม่อยากเป็นคนเข้มแข็ง ที่ต้องฝืนอยู่คนเดียวได้
ทำอะไรคนเดียว มันเหนื่อยกว่าที่คิดอีก
คิดถึง ก็ไปหา
ไปหา แล้วก็ต้องกลับ
กลับมาใช้ชีวิตอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมแคบ ๆ คนเดียว
มีสักกี่คืน ที่ฉันไม่เหงา
มองไฟสลัวที่สาดส่องเข้ามาที่หน้าต่างบานเล็ก
ถามตัวเองในใจ …
ทำไมฉันต้องอยู่คนเดียว T_T

กิติกา
สี่ทุ่มครึ่ง
สิบหก เดือนสิบ สองพันเก้า