เงียบ
คงเพราะฐิทิที่สูง คงเพราะศักดิ์ศรีที่ไม่มีใครยอมใคร
ต่างคนต่างคิดว่าตัวเองถูก ต่างคนต่างฟังเพียงเหตุผลของตัวเอง
ผลสุดท้าย จึงเกิดสงครามเย็น ระหว่างเรา
ไม่มีคำพูด ไม่มีรอยยิ้ม ไม่มีเสียง ไม่มีแววตา และไร้ซึ่งความห่วงใยต่อกัน
ฉันไม่รู้ว่า มันจะเกิดอะไรขึ้นหลังจากนี้
ฉันไม่รู้ว่า ยังคงมีสิ่งดีๆ ระหว่างเราอยู่ไหม
และฉันไม่รู้ว่า คุณยังห่วงใย และรักฉันเหมือนเดิมหรือไม่
แต่รู้ไว้เถอะว่า คุณคือทั้งชีวิตของฉัน
ไม่ว่าวันนี้พรุ่งนี้ จะยังคงมีเราหรือไม่ก็ตาม
ไม่ว่าการเฉยชาระหว่างเราในครั้งนี้ จะจบลงยังไง
ฉันจะยอมรับทุกสิ่งอย่างด้วยตัวเอง
ฉันเข้มแข็งพอที่จะทำอย่างนั้น แม้จะรักแค่ไหนก็ตาม
แต่หากสิ่งที่ฉันพยายามทำมาทั้งชีวิต มันไม่ได้มีค่าในสายตาคุณสักนิด
ฉันก็คงต้องกลับมามองตัวเอง และยอมรับกับสิ่งที่ตัวเองเป็น
ยอมรับกับสิ่งที่คุณ ไม่ยอมรับในตัวฉัน
วันนี้ฉันพยายามยิ้ม พยายามหัวเราะ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ทั้งที่ในใจยังเป็นพะวง รอคอยโทรศัพท์จากคุณ ซึ่งก็ไรวี่แวว
วันนี้ฉันเหงาเหลือเกิน…
รักคุณทั้งหมดของชีวิต
กิติกา
05/07/11
4.40

July 7th, 2011 at 1:08 pm
สุดท้ายคุณมานั่งขำ บอกว่าเป็นเรื่องตลก ซะงั้น
โหยยย ทำเอาฉันเครียดไปทั้งวัน นิสัยไม่ดี -*-