ขวัญ แอนด์ พี

ได้แต่เข้ามาดูเวปไซต์ของตัวเองบ่อยครั้ง ได้แต่เข้ามาดูเท่านั้นจิงๆ
อยากเขียนไดอารี่ อยากเขียนความรู้สึก แต่บางทีก้ไม่รู้จะเขียนไปทำไม
คนที่อยากให้อ่าน เขากลับไม่เคยได้เข้ามาอ่าน ไม่เคยได้เข้ามารับรู้ว่าฉันเขียนอะไรไปบ้าง ว่าฉันรู้สึกอะไรไปบ้าง
มันจิงเหรอ ที่ใครต่อใครเคยบอกไว้ว่า เวลาเปลี่ยน คนก็เปลี่ยนไป
ฉันจำได้ว่าเมื่อก่อนคุณชอบอ่านไดอารี่ของฉันมาก คุณตั้งหน้าตั้งตารอไดอารี่ที่ฉันเขียน แล้วตอนนี้ขนาดฉันบอกให้คุณอ่าน คุณยังโมโหใส่ฉันเลย
ครั้งก่อน คุณบอกว่า ถ้าที่บ้านติดเน็ตถึงจะเข้ามาอ่าน
ตอนนี้ที่บ้านติดเน็ต คุณก็ยังไม่เคยเข้ามาอ่าน
ถามว่า ทำไม ก็กลายเป็นเรื่องทะเลาะกันขึ้นมาอีก
บางทีก็สมเพสตัวเอง ทำอะไรดีๆเพื่อคุณมากมาย แต่คุณกลับมองข้ามมันไป
ฉันเคยคิดว่า เราเกิดมาเพื่อกัน แต่ก็ไม่เคยได้ถามคุณเลย ว่าคุณคิดแบบเดียวกันหรือไม่
เวลาผ่าน ทุกอย่างผ่าน ความทรงจำดีๆ ที่มีคนเคยอยากอ่านไดอารี่ของฉัน สุดท้ายมันก็กลายเป็นแค่ความทรงจำ
การเขียนไดอารี่มันคงกลายเป็นเรื่องเพ้อเจ้อสำหรับคุณไปแล้วละมั้ง
เห้ออออออออออออ ไม่รู้จะบ่นไรให้ยืดยาว สุดท้ายก้ไม่มีใครมารับรู้มันหรอก
กว่าวันที่คุณจะได้เข้ามาอ่าน มันอาจเป็นวันที่ฉันตายจากคุณไปแล้ว และคุณเกิดขึ้นถึงฉันขึ้นมานั่นแหละมั้ง หึหึ

ทุกครั้งที่คุณกุมมือกัน คุณรู้สึกยังไง
จับเพราะอยากจับเหมือนเมื่อก่อน หรือต้องจับเพราะมันเป็นหน้าที่
ฉันไม่อยากให้คุณทำอะไรเพราะหน้าที่ ที่พึงมีต่อฉัน
แต่ฉันอยากเห็นคุณทำอะไรที่มาจากความรู้สึกในหัวใจเหมือนเดิม
และถึงแม้มันจะไม่มีอีกต่อไป และถึงแม้คุณจะไม่เข้ามาอ่านเวปนี้อีกตลอดกาล
ฉันก็ไม่ยอมปิดเวปนี้อย่างที่ฉันเคยประชดคุณไปหรอก
เพราะฉันรักเวปไซต์ของเรา

กิติกา
15/09/54
2.20 pm